ارزش ویژه در حسابداری

ارزش ویژه در حسابداری ، این روش جزئی از حسابداری سرمایه گذاری می باشد که در مواقعی که سرمایه گذار قادر نباشد بر روی دارایی های خود کنترل کاملی داشته باشد مورد استفاده قرار می گیرد.

به عبارتی در این روش سرمایه گذار بر روی دارای های خود تاثیر می گذارد اما نمی تواند کنترل زیادی بر وی آنها داشته باشد.


نکات مهم در روش ارزش ویژه در حسابداری


هنگامی که از این روش استفاده می شود باید شیوه های حسابداری سرمایه گذار و سرمایه پذیر یکی باشد. در ضمن تاریخ گزارشگری اطلاعات مالی سرمایه گذار و سرمایه پذیر نباید بیشتر از سه ماه با هم اختلاف داشته باشند. اگر اختلافی در این مورد وجود داشته باشد باید تعدیلات لازم بر روی معاملات بین دو تاریخ انجام شود. در صورتی که سرمایه گذار با استفاده از این روش ، دچار ضر و زیان شود ارزش دفتری منافع سرمایه گذاری وی کم می شود اما از صفر کمتر نخواهد شد.


کاربرد روش ارزش ویژه در حسابداری


در واحد تجاری وابسته، امور حسابداری سرمایه گذاری در واحد تجاری، باید با روش ارزش ویژه انجام شود. به غیر از مواردی که شرکت سرمایه گذار یک واحد تجاری فرعی بوده و یا به واحد دیگر تعلق دارد. اگر واحد تجاری فرعی شعبه مالک کمتر از صد درصد سهام باشد، سهامداران دیگر، با آگاهی از هدف سرمایه گذار در عدم به کارگیری روش ارزش ویژه، می توانند مخالفت نکنند.
- زمانی که اوراق قرضه سرمایه گذار در بورس اوراق بهادار در دسترس مردم قرار نگیرد و معامله نشود.
- هنگامی که واحد سرمایه گذار گزارشات مالی تلفیقی که در دسترس عموم مردم است بر اساس استانداردهای حسابداری تهیه نماید.
پس از اعمال روش ارزش ویژه هرگونه سرمایه گذاری در واحد تجاری وابسته که تحت عنوان نگهداری شده برای فروش نشود باید بر اساس حداقل ارزش دفتری و بر اساس روش اندازه ارزش ویژه یا خالص ارزش فروش محاسبه شود.